Dzień trzeci.

Milczysz uparcie od wczorajszego popołudnia. Nie odbierasz telefonu, nie napiszesz choćby jednego zdania, które mogłoby mnie odrobinę uspokoić.

Przedramię odrapane mam do samej krwi i przeraża mnie jedynie świadomość tego, że ból fizyczny jest dla mnie niczym. Nie może się w żadnym stopniu równać z tym, co przeżywam wewnątrz.

Ciąg dalszy braku skupienia.

Ciąg dalszy braku odzewu.

Ciąg dalszy braku jedzenia.

Umrę ci kiedyś.

Oczy mi zamkniesz.

I wte­dy — swoje

Smut­ne, zdziwione,

Bar­dzo ot­worzysz.